Hepimiz ölüm ilanımızı kendi elimizle belirliyoruz bir şekilde.Bağlanıyoruz körü körüne insanlara.İlişkilerin başladığı gün,sonunu düşünmeye başladım ben.Biten her ilişkinin ne kadar can yaktığını bildiğimden sanırım.Yinede bağlanmaya devam ettim,hepimizin yaptığı gibi.

Aşk bir hastalık olsaydı eğer asla bağışık kazanamayacağımız ve her defasında yeniden aynı acıları çekiceğimiz,ağır bir türden olurdu yada pek çok ağır hastalık gibi hayatlarımızı kaybederdik.

Aşkın pek çok halini gördükten sonra şunları söyleyebilirim ki;aldatılmak belli süre ağır gelir,çoğu zaman kabul edilir diğer çoğu zamanda da fiziksel olarak bitirsekte zihinsel olarak düşlemeye devam ederiz.

Tartışmalar; tuzu biberidir dense de çifteleri ayırabilir.Ama bu ayırma aslında sadece ilişkinin zaman aşımına uğramasıdır ve geri birleşiriz.Bu birleşmeyi genellikle aldatma faktörü netleştirir.(Fiziksel olarak)

Bi de ne ayıran ne birleştiren yalnızca yerinde saydıran mesafe ilişkileri vardır.Bu tür ilişkilerde ne gidebilirsin ne de kalabilirsin aslında.Sadece durursun ve zamanın geçmesini beklersin.Psikolojik olarak mükemmel bir yıpranmaya uğrarsın ama asla vazgeçmezsin.

Vazgeçmezsin çünkü;aslında bu kez tamamen farklıdır ve yukarıdakilerin ya hepsini yaşamışsındır ya da hiçbirini tecrübe etmemişsindir.Yada hepsinden biraz vardır işte.Başka hiçbir tene dokunamazsın artık,yine yeniden başlayamazsında kimseyle.Çünkü bu zamana kadar aşk tecrübesi dediğin şeylerin hiçbiri aşk değildir ve işte bunu şimdi benimde yapamadığım gibi açıklayamazsın.

Ama biliyorum beni anlayanlar var.